150-lecie Konwentu Polonia

Londyn, 1978 r.

Stupięćdziesięciolecie Konwentu w 1978 r., uczczone zostało podwójnymi obchodami, w różnym czasie i miejscu. 14 października w Londynie na czasowej kwaterze Konwentu (w lokalu Stowarzyszenia Lotników Polskich, 14 Collingham Gardens), Koło Filistrów Konwentu Polonia na Obczyźnie, zorganizowało uroczystość na którą przybyli zarówno żyjący na emigracji Polonusi (nie tylko zamieszkali w Anglii, ale i ci rozproszeni po świecie, jak chociażby fil. Kerym Achmatowicz, który przybył z USA), jak i przedstawiciele korporacji skartelowanych. Na Konwencie Solennym przyjęto uchwałę, którą w całości godzi się tutaj przytoczyć (za: Z. Augustowski, Konwent Polonia 1828 – 1999. Materiały do dziejów. Warszawa 1999):

Zrządzeniem Opatrzności tylko nielicznemu gronu członków Konwentu Polonia danem było doczekać się uroczystego dnia 150-ej Rocznicy istnienia naszego Konwentu.

Przodkowie nasi, Filareci Wileńscy, uchodzący przed prześladowaniem władz carskich, zakładając w 1828 r. w Dorpacie pierwszą polską korporację akademicką “Polonia” z ideą Wolnej i Niepodległej Polski, postawili sobie zadanie ratowania zagrożonej wynarodowieniem młodzieży polskiej oraz szerzenia i utrwalania ducha patriotycznego na ziemiach zaboru rosyjskiego.

Przez 150 lat swego istnienia, początkowo na ziemi obcej a od r. 1919 już w wolnej Polsce przy wskrzeszonym przez Naczelnika Państwa, Józefa Piłsudskiego, Uniwersytecie Wileńskim, Konwent Polonia przeżywał wraz z narodem jego wzloty i upadki, zbrojne zrywy do wolności i klęski, trwając niezłomnie przy swej tradycji, zasadach i celach.

W roku 1939 gdy Naród ciężko walczył o swe istnienie z najeźdźcą niemieckim, wojska sowieckie zdradziecko wkroczyły w granice Polski. Pierwszą czynnością okupanta po zajęciu Wilna – było zamknięcie Uniwersytetu Stefana Batorego, tego bastionu chrześcijańskiej kultury i zachodniej cywilizacji na ziemiach wschodnich. W zamian powstał uniwersytet sowiecki, skąd jak za czasów carskich, wygnany został język polski. Uczelnia obca duchowi miasta i kraju, szerząca nienawiść do wszystkiego co było tradycją, chlubą i dorobkiem wielu polskich pokoleń.

Ocaleli z zawieruchy wojennej nasi członkowie w Kraju – starali się o zachowanie spójni konwentowej, lecz stało się to niemożliwe w warunkach gdzie zakazana jest wszelka działalność nie mająca zgody obecnych władców Polski i ich moskiewskich mocodawców.

Dlatego obowiązek kontynuowania Konwentu Polonia i działania w jego imieniu spoczął na naszej nielicznej garstce członków Konwentu, którzy znaleźli się poza granicami kraju, w wolnym świecie.

Wypełniając ten zaszczytny synowski obowiązek wobec długich pokoleń Konwentowych i mając nieskrępowaną możność dać wyraz swej woli, MY zebrani w dniu dzisiejszym członkowie Konwentu Polonia, obchodząc na Konwencie Solennym 150-letni Jubileusz istnienia naszego Konwentu, uchwalamy i podajemy wszem wobec do wiadomości, że:

  1. Uchwały protestacyjne z 1939 roku Rządu Rzeczypospolitej Polskiej oraz Rektora i Senatu Uniwersytetu Stefana Batorego, uznające wobec całego świata zarządzenia władz okupacyjnych, rozwiązujące Uniwersytet, za bezprawne, są nadal ważne i wiążące nas, wychowanków tego uniwersytetu.
  2. Konwent Polonia, wbrew bezprawnym zarządzeniom władz okupacyjnych, nadal istnieje i poza granicami Kraju, przejawia swą działalność, choć w ograniczonym zakresie.
  3. Wszystkim naszym braciom konwentowym, co w przeciągu 150 lat istnienia Konwentu zeszli z tego świata, a w szczególności tym co złożyli swe życie w walce o Polskę – wieczny pokój, wieczna cześć.
  4. Serdecznie pozdrawiamy wszystkich braci konwentowych gdziekolwiek się znajdują w świecie i łączymy się z nimi myślą i sercem w ich radościach i troskach.
  5. Uroczyście stwierdzamy, że celem naszym, tak jak było przez 150 lat istnienia Konwentu tak jest i dzisiaj:Wolna i Niepodległa Polska

Jak tradycja nasza nakazuje, na dzisiejszym Solennym Konwencie powtarzamy słowa przysięgi z Księgi Konwentu, według Uchwały Dorpackiej z 5 lutego 1913 roku:

Wznieście narodowość, rozkrzewiajcie użyteczne opinie, utrzymujcie ducha, zagrzewajcie swych współbraci i utwierdzajcie ich stałość. W sprawie ojczyzny brońcie Konwentu zawsze i sławy narodowej. A nade wszystko umiejcie być mężnymi i nie zważajcie na żadne niebezpieczeństwo abyście z czasem mogli osiągnąć najwyższą cnotę dobrowolnego poświęcenia się dla pomyślności naszego kraju.

Splećmy węzeł jedności i mocy, podając sobie braterskie dłonie na znak wzajemnego zaręczenia, że jeżeli nie będziemy mogli postawić tego Konwentu w całej jego świetności to przynajmniej upaść mu nie dopuścimy.

Razem wszyscy przysięgamy, dłonie które was teraz ściskają bronić was nie przestaną gdziekolwiek znajdować się będziecie.

Z myślą  o chwalebnej przeszłości i nadzieją w przyszłość, wznosimy okrzyk:

Nasza Akademia Batorensis – Vivat, Crescat, Floreat

Konwent Polonia – Vivat, Crescat, Floreat in aeternum !!!

Działo się dnia 14 października na czasowej kwaterze Konwentu Polonia w mieście Londynie.

Oprac. Fil. Jan Trynkowski